همان طور نشسته خود را كنار پنجره مي كشانم و پرده ي مخملي اش را كنار مي زنم. مهتاب همه جا را روشن كرده و قرص كامل ماه، دردل حوض بزرگ  وسط  حياط، با وزش باد گهگاه تاب بر مي دارد و موج مي زند. از لايِ پرده ي اتاق بغلي، نورِ زرد رنگي روي موزاييكهاي كف ايوان افتاده. مادرهم، هنوز بيدار است. شايد اگر كمي دقيق تر شوم، بتوانم هق هق گريه ي خفه و بي صدايش را كه از عصر تا به حال، تمام چين و چروكهاي صورتش را پر از اشك  كرده،  بشنوم  سر به آسمان  بلند مي كنم. چهره ي  پاك و معصوم ياسمن در قرص سپيد و نوراني ماه مي درخشد. مي دانم كه حالا، او هم  مثل من و ما در بيدار است.  مي دانم كه خواب از چشمان او هم گريخته است...

وقتي خبر را شنيدم، همان جا روي ايوان وا رفتم و حس كردم خانه و حياط و حوض بزرگ ميان آن، دور سرم دوران گرفتند. مادر داشت تشت پر از آب را توي باغچه خالي مي كرد كه آن خبر را از راديو شنيد و در يك لحظه، تشت آب از ميان انگشتهاي لاغر و استخواني اش سر خورد و محكم و با صدا، روي موزاييكهاي كف حياط افتاد و آبِ درون آن به اطراف پاشيده شد. تمام عصر در انتظار به صدا در آمدن زنگ تلفن بودم:

« - شايد اشتباه كرده باشم. شايد كس ديگري بوده ...»

ولي برخلاف هميشه، آن عصر تلفن به صدا در نيامد و از ياسمن خبري نشد. معلوم بود كه او هم خبر را شنيده است و شايد هم مثل من روي ايوان خانه شان وارفته و ميان حس شادي و غم، گيج و مبهوت مانده و اشك ريخته. اشكي كه نه اشك اشتياق و شادماني است و نه اشك غم...

و البته خوب مي فهمم دردي كه در تمام وجود ياسمن نشسته است؛ خيلي عميق تر و سوزناكتر از درد من است! چون هر چه باشد اين ياسمن بود كه چهار سال تمام در اتاقش را به روي خود و تمام پنجره هاي دلش را، به روي هر زمزمه و نغمه و حرف و حديثي بسته بود و دل بسته بود به آن قابِ كوچك چهارگوش روي ميز كارش و به آن لبخند پاك و ساده و آسماني! تا يك روز، مثل اين غروب غم انگيز؛ مُهر بي وفايي و بي مِهري به او زده نشود...

و طبيعي بود كه با شنيدن آن خبر، قبل از آنكه شادي مثل شهد شيريني در رگهاي بدنش جاري شود، سنگين ترين غمهاي عالم، روي دوشِ ناتوان دلش، آوار شود و در خود بشكند.

او آن همه روزها و ماه ها را به انتظار نَنِشسته بود كه اين گونه شرمسار و سرافكنده شود...

نمي دانم چند دقيقه بود روي ايوان افتاده بودم كه مادر با قامتي خميده تر از قبل و دلشكسته به سويم آمد و لرزان ، د رحاليكه خودش هم خوب مي دانست حرفش ظالمانه است؛ گفت:

-        ياسمن... حالا ديگه زن توئه ... مي فهمي؟ هيچ كس ... هيچ كس نمي تونه اونو ... از تو جدا كنه ... مي فهمي؟!!»

مي فهمي را كه مي گفت، بغض در گلو نشسته اش، يكباره شكست و هق هق گريه اش بلند شد.

باز به آسمان نگاه مي كنم. صاف و يكدست است. ستاره ها روشن و رخشان، روي چادر سياه آسمان سنجاق شده اند و فارغ از هر دغدغه اي، چشمك زنان مي درخشند.

نمي دانم حدّ و مرز آزمون خدا تا كجاست. فقط مي دانم سالها است وجود مرا در بوته ي آزمايش خود گذاشته و در تمام لحظات زندگي، در اتفاقات كوچك و بزرگ و تلخ و شيرين آن، مرا امتحان مي كند، حتي در انتخاب شريك زندگي ام!!!

تصميم به ازدواج نداشتم و قيد آن را زده بودم. البته نه از همان ابتدا. بلكه وقتي همراه مادر چند جايي رفتم و پاي صحبت كساني كه قرار بود، يك عمر شريك درد و رنج و سختي زندگي با يك جانباز قطع نخاعي كه اسير صندلي چرخدار بود، بشوند؛ مي نشستم، دلم با هيچ كدام آنها يكي نمي شد!

وضعيت جسماني تازه ام به شدت روي روحيّات و اخلاقم اثر گذاشته بود و فوق العاده حسّاس و زود رنج شده بودم. كلمه به كلمه ي حرفهايي را كه مي شنيدم، تجزيه و تحليل مي كردم و اگربه باريكي تار مويي، احساس ترحّم و دلسوزي مي كردم؛ مي رفتم و پشت سرم را هم نگاه نمي كردم. دلم نمي خواست كسي كه قرار بود يك عمر شريك زندگي ام شود، به چشم ترحّم به من نگاه كند. حتي دلم نمي خواست كه مرا، به خاطر احساس مسئوليتي كه نسبت به جنگ و جانبازان داشتند، انتخاب كنند! شايد غرور بيجايي بود. شايد هم از زندگي و از آدمهاي اطرافم توقّع زيادي داشتم. ولي هر چه بود، دو سال تمام، مادر را اينجا و آنجا كشاندم. ديگر هيچ كوچه و خيابان و ميداني نبود كه پاي مادر به آنجا نرسيده باشد. اوايل، صبورانه و با اشتياق، عيب و ايرادهاي مرا مي شنيد و تحمّل مي كرد. اما كم كم صداي او هم درآمد:

« - من نمي فهمم امير ... اين همه جا رفتيم. يعني يه كدومشون به دلت ننشست مادر؟ اون رفيقت، مسعود؛ اونكه وضعش از تو هم بدتره... خيلي وقته زن گرفته و حالا يه پسر كاكل زري هم داره... من نمي فهمم، آخه تو دنبال چي مي گردي؟!!»

خوب يادم هست، يكبار دختر يكي از آشنايان، بدجوري به دل مادر نشسته بود و مدام نذر و نياز مي كرد اين وصلت سر بگيرد. ولي بعد از چند بار رفتن و آمدن، وقتي همان جواب هميشگي مرا شنيد؛ با عصبانيتي كه كمتر در او ديده بودم، لب به اعتراض گشود:

« - امير ... آخه تو  كلّه ي تو چي مي گذره؟ آخه تو، توي موقعيتي نيستي كه ناز كني و روي دخترهاي مردم عيب و ايراد بزاري!!! چرا متوجه نيستي؟ با وضعيتي كه تو داري،  اون بنده هاي خدا هستن كه بايد فكر كنن به تو جواب مثبت بِدن يا نه! انگار اين كار دنيا هم مثل بقيه كارها بر عكس شده ها!!!»

آن روزها خيلي افسرده و دلگير بودم.

 با بدني كه از كمر به پايين فلج شده بود، اسير صندلي چرخدار آهني شده بودم و شرايط جديد، كمي برايم سخت بود. قبل از اعزام، تازه به استخدام آموزش و پرورش در آمده بودم. تصميم داشتم كه دوباره به كلاس برگردم. ولي هنوز حال و حوصله ي آن را پيدا نكرده بودم. در خانه هم تقريباً بيكار بودم و فقط باغباني باغچه ي كوچكمان سرم را گرم مي كرد. آن روزها بدجوري در پيله ي  تنهائي و سكوت  خود  خزيده بودم و احساس تلخ  و  كُشنده ي نااميدي و سر درگمي، هر  روز  بيشتر از قبل مرا احاطه  مي كرد. ديگر نه مادر آن شور و شوق سابق را براي يافتن همسر مناسبي براي من داشت و نه من اصراري مي كردم و چيزي مي گفتم . روزها از پي هم مي آمدند و بي حاصل سپري مي شدند و من هر روز بيشتر از ديگران و دنياي اطرافم فاصله مي گرفتم!

به خودم مي آيم. مرور خاطرات گذشته چنان مرا در خود فروبرده بود كه متوجه گذشت زمان نشدم. به ساعت نگاه مي كنم. سه نيمه شب است. چراغ اتاق بغلي خاموش شده! پس بالاخره مادر خوابيد. بيچاره! بعد از آن همه انتظار و تلاش، بعد از آن همه دوندگي و پافشاري؛ تازه داشت طعم شيرين زندگي را حس مي كرد.

پرده را همان طور كه كنار زده ام، روي ميخ ديوار آويزان مي كنم. خود را به سمت ديوار مي كشانم و تكيه مي دهم. نور مهتاب از چهارگوش پنجره گذشته و روي زمين، مقابلم افتاده است. زير لب زمزمه مي كنم:

« - آخ كه چقدر امتحانت سخته... فكر مي كني من تحملش را دارم؟ اونم بعد از اين همه وابستگي و دلبستگي...»

آه عميقي مي كشم و يك لحظه به ياد محمود مي افتم. خدا رحمتش كند. برادر بزرگش حامد را خيلي دوست داشت. جان او بود و جان برادرش... وصف عشق و دلدادگي اين دو برادر همه جا پيچيده بود و من كه دوستِ نزديك محمود بودم ، بيشتر از همه مي دانستم احترام و علاقه ي او به حامد تا چه اندازه است و با اين حال...

چه شب عجيبي بود، شب عمليات والفجر 8، وقتي محمود را بر سر جنازه اي ديدم، با شتاب به سويش دويدم و در كمال ناباوري ديدم كه با آرامشي وصف ناپذير، پيكر غرق به خون حامد را در آغوش گرفته و آرام با او نجوا مي كند. دستم را روي شانه اش گذاشتم و كنارش نشستم. نمي دانستم در آن لحظه چه بايد بگويم و هيچ جمله اي براي دلداري او پيدا نمي كردم. اما محمود قبل از من لب گشود و گفت:

« - مي دوني امير، خدا هميشه بنده شو با گرفتن بهترين كسي كه دوستش داره و بهش عشق مي ورزه، امتحان مي كنه. تا ببينه رشته ي محبت بنده به خدا تا چه اندازه محكمه. مي خواد ببينه اين گره ي محبت با يه تلنگر پاره مي شه يا نه ... محكمتر مي شه!...»

صداي محمود آن قدر نزديك در گوشم پيچيد كه يك آن حس مي كنم همين جا، درهمين اتاق، كنار دستم نشسته و دلداري ام مي دهد. ولي نه! محمود هم خيلي وقت است كه پر كشيده. درست در چهلمين روز شهادت حامد!!!

دوباره  به آسمان  نگاه  مي كنم.  اين  بار  بي اختيار  چيزي در  وجودم  مي شكند و دلم را مي لرزاند. اشك، گرم و داغ، چون رودخانه اي خروشان از چشمه ي چشمانم مي جوشد و بر پهناي صورتم جاري مي شود. حس مي كنم تحمل بار اين آزمايش، خيلي سخت تر و دردناكتر از زماني است كه فهميدم براي هميشه اسير صندلي چرخدار شده ام! ا زدست دادن ياسمن... بيگانه شدن با او ... براي هميشه ... با كسي كه شور زندگي را در تمام بدنم به جريان انداخت و اميد را به خانه ي دلم بازگرداند. ياسمني كه مثل فرشته هاي آسماني، نمي دانم از كجا؛ ولي يكباره در آسمان زندگي ام طلوع كرد و به زندگي خاموش و تاريكم، نور هدايت و روشنايي بخشيد. بي اختيار فرياد مي زنم:

« - نه ... نه خداي من ... من تحملّش را ندارم!»

و  ناگهان  به  خودم  مي آيم. قطرات درشت عرق از حاشيه ي موهايم رو به پايين سرازير مي شود و بدنم در حرارتي داغ مي سوزد. سكوت نيمه شب در همه جا خيمه مي زند. نكند مادر بيدار شده باشد؟ گوش تيز مي كنم. دقايقي مي گذرد و از مادر خبري نمي شود. بيچاره از خستگي به چه خوابي فرو رفته است! چشمانم را كه مي بندم خاطره ي آن روز در برابر چشمانم روشن مي شود:

روي ايوان نشسته بودم و كتاب مي خواندم كه درِ حياط، با شدت باز مي شود و مادر خود را به درون حياط مي اندازد. به طرفم مي آيد و با حرارت و اشتياق مي گويد:

« - مادر... يه دختر پيدا كردم... جواهره! عين ماه ... نجيب و سر به زير... نه اينكه فكر كني عاشق  چشم  و ابروش  شدم ها ! نه ...  اونهاش  به  كنار...  رفتار و كردارش آدم را شيفته مي كنه... دنبالش رفتم. خونه شون چند تا محله پايين تر از ماست... نمي دونم چرا، ولي يهو خيلي به دلم نشست...»

خيره  به مادر نگاه  مي كنم.  چند ماهي  مي شد كه ديگر حرفي از زن گرفتن من بر زبان نمي آورد. ديگر حوصله ي كلنجار رفتن با من را نداشت. خسته شده بود.

با همان ذوق و شوق ادامه مي دهد:

« - شايد خدا خواست و...»

ميانِ حرف مي دوم و مي گويم:

« -  ولي مادر... من گفته بودم كه فعلاً...»

نمي گذارد حرفم را تمام كنم. با التماس مي گويد:

« - امير ... رو حرفم مادر، حرف نزن! به خدا نمي خواستم بگم ولي...»

صدايش مي لرزد. نگاهش مي كنم. چند قطره اشك از روي شيب گونه اش فرو مي چكد:

« - ديشب يه خواب ديدم. خواب ديدم يه چادر سپيد، پر از پولك نقره اي دادن دستم و گفتن مباركه ... سر عروست كن! به دلم افتاده بود امروز يه خبرهايي مي شه...»

ديگه چيزي نمي توانم بگويم. سكوت مي كنم  مادر غرق بوسه ام مي كند. چند روز بعد با مادر راهي مي شويم. اولين باري نيست كه مي خواهم با كسي در مورد ازدواج صحبت كنم. ولي نمي دانم چرا اين بار بي اختيار دست و پايم را گم كرده ام. دختر، آرام و متين با چادري سپيد كنج اتاق مي نشيند و من در حاليكه نگاهم روي گلهاي قالي خيره مانده، عرقي پيشاني ام را پاك مي كنم. به زحمت دهان باز مي كنم تا چيزي بگويم. ولي او بي مقدمّه شروع مي كند:

« - راستش... بايد يه موضوعي را خدمتتون عرض كنم. من... اصلاً قصد ازدواج ندارم! خانواده ام هم اين را مي دونن! ولي مادرتون اونقدر اصرار و پافشاري كردن و اونقدر قسم آيه آوردن كه ... خانواده ام توي رودربايستي موندن...»

تمام  پيشاني ام  خيس عرق مي شود. خون داغ  به صورتم مي دود و عضلات گردنم كشيده مي شود. از شدت عصبانيت نمي توانم حرفي بزنم. آخر مادر چطور توانست مرا اين طور خرد كند و غرورم را بشكند. خواستگاري از دختري كه حتي قصد ازدواج ندارد، تا چه برسد به زندگي با يك جانباز! شايد هم با ديدن وضعيت جسماني ام، جا زده و اين طوري سر و ته قضيه را هم مي آورد. دستم را به چرخهاي صندلي مي فشارم و آنها را حركت مي دهم. دختر با شرمي پنهان، مي پرسد:

« - مي رويد؟!!»

در حاليكه سعي مي كنم به خودم مسلط  باشم و خشمم را پنهان كنم، مي گويم:

« - بله ... متأسفم! ولي من هم نمي دونستم كه مادرم به زور شما را راضي كرده تا با پسر معلولش در مورد زندگيتون صحبت كنيد!!»

هول مي كند و دستپاچه مي گويد:

« - نه ... نه... باور كنيد موضوع اين نيست!»

بلند مي گويم:

« - موضوع چه چيزي نيست؟ خانم محترم.»

در يك لحظه ي كوتاه نگاههايمان با هم تلاقي مي كند. برق نگاهش آبم مي كند و حس مي كنم از درون ذوب مي شوم. چشمانش شرمسار است:

« - ببينيد... كمي صبر كنيد. دوست ندارم با اين تصّور نادرست اينجا را ترك كنيد. من اگر قرار باشه يك روز براي زندگيم شريكي را انتخاب كنم، مطمئناً از بين جانبازان يكي را انتخاب مي كنم!!!»

با طعنه مي گويم:

« - ديدم با ديدن من چطور جا زديد!!!»

بي اختيار فرياد مي زند:

« - من جا نزدم!»

با  تعجب  نگاهش مي كنم. از فرياد  ناگهاني اش، خجالت مي كشد و چادر را بيشتر به خود مي پيچد. از شهامتش خوشم مي آيد. براي اولين بار است كه حرفهاي كسي اين طور صادقانه به دلم مي نشيند. در رفتن مردّدم  كه او مي گويد:

« - اين قاب عكس را ببينيد...»

و با دست به قاب عكس روي ميز گوشه ي اتاق اشاره مي كند و ادامه مي دهد:

« - اون آقا... همسر من بود!!!»

در جا خشكم مي زند. مات و متحير سر بر مي گردانم و به عكس نگاه مي كنم. روبان سياه رنگي گوشه ي قاب نصب شده و زير عكس نوشته شده است: « شهيد سيد مرتضي سجادي مرندي»

به سختي زبانم را مي گردانم:

« - نگفته بوديد ... كه قبلاً ازدواج كرديد!»

جواب مي دهد: « - فرصت نداديد. شما ماشاء الله اونقدر زود از كوره در رفتيد كه ... »

كمي سكوت مي كند. گوشه ي چادرش را در دست جمع مي كند و با آن بازي مي كند. چيزي نمي گويم و او خود به حرف مي آيد:

« چهار سال پيش مرتضي اومد خواستگاريم. اونم مثل شما جانباز بود. خمپاره دست راستش را از كتف قطع كرده بود. تو همين اتاق نشستيم و حرفهامون را زديم. يه ماه بعد هم عقد كرديم و قرار شد مراسم ازدواج بمونه براي دفعه ي بعدي كه از جبهه بر مي گرده! چند هفته از رفتنش گذشته بود كه ... خبر شهادتش را آوردن. يه موشك كاتيوشا درست خور ه بود تو چند متري مرتضي! چند تا از دوستانش هم شاهد بودن. موشك كاتيوشا هم كه شما بايد بهتر از من بدونيد، اگر تو بيست متري كسي زمين بخوره، موج انفجارش اونو پودر مي كنه...

ديگه چه برسه به چندمتري آدم! واسه همين از مرتضاي من هيچي باقي نماند. هيچي!»

لحظه اي مكث مي كند و به سختي ادامه مي دهد:

« - توي بهشت زهرا واسش قبر گرفتيم و با اينكه باورش براي من سخت بود، ولي بعد از مراسم چهلم، فهميدم كه واقعاً مرتضي را از دست دادم... از اون به بعد تصميم گرفتم ديگر هرگز ازدواج نكنم و تا آخر عمر به عهد و پيماني كه با مرتضي بستم، وفادار بمونم. براي همين، اين چند سال به هيچ كس اجازه ندادم حتي براي خواستگاري بياد. دلم مي خواست مثل خود مرتضي، وقتي اون دنيا رفتم، توي دفتر زندگيم فقط و فقط اسم يه نفر باشه... مي فهميد؟»

در آن لحظه دلم، مثل مرغ سركنده اي خود را به در و ديوار مي كوفت و يك لحظه آرام نمي شد. قلبم چنان مي طپيد كه صداي آن را به وضوح مي شنيدم. حرفهاي او عجيب به دلم نشسته بود و براي نخستين بار در طول زندگي ام، حس مي كردم به كسي علاقمند شده ام!!!

به خودم مي آيم. لبخند تلخي ناخودآگاه كنج لبانم مي نشيند.

 آن روز و آن ديدار برايم سرشار از اعجاز بود. حتي يادآوري خاطره اش، برايم شيرين و مطبوع است.

ياسمن آن قدر صادقانه حرفهايش را بيان مي كرد كه در آنها ذرّه اي شك نكردم. اين احساس كه او قبل از من به جانباز ديگري پاسخ مثبت داده بود، آرامم مي كرد.

آن روز ما از خانه ي آنها رفتيم. ولي من دلم را آنجا جا گذاشتم. نه تنها دلم، كه همه ي وجودم را !!!

بعد از آن، اصرار و پافشاري من براي ازدواج با ياسمن آغاز شد و هر بار با پاسخ منفي از جانب او روبرو مي شدم. ولي دست بردار نبودم. ذره ذره وجودم طالب همسفري راه زندگي با او شده بود. نمي توانستم به اين آساني او را از دست بدهم.حس مي كردم تمام آينده ي زندگي و اهداف و آرزوهايم به همراهي ياسمن بستگي دارد. آنقدر سرسختي نشان دادم، آنقدر رفتم و آمدم، تا بالاخره بعد از چند ماه؛ ياسمن از موضع خود عقب كشيد و پاسخ مثبت داد. روزي كه مادر با شادي زايدالوصفي اين خبر را به من داد. با همه وجودم حس كردم هزاران فانوس، گرم و پر نور در دلم  روشن  شده  است و گرماي  آن را در تك تك سلولهاي بدنم احساس مي كردم. چند هفته بعد به محضر رفتيم و در يك روز زيبا و پرشكوه بهاري، روزي كه آسمانِ بي انتها، صاف و يكدست آبي بود و خورشيد اشعه هاي زرين خود را با سخاوت بر سر شهر گسترده بود، به عقد هم در آمديم. برگزاري مراسم ازدواج هم موكول شد به چند ماه بعد. يعني بعد از استخدام من در آموزش و پرورش و به پايان رسيدن ترم آخر درس ياسمن...

با كفِ دو دست، صورت خيس از باران اشكم را پاك مي كنم . خود را روي زمين مي كشم و به سمت  تشت و پارچ آب در گوشه ي  ديگر اتاق  مي روم. آب  وضو را  كه  به  صورتم مي پاشم، كمي آرام مي شوم. دلم عجيب گرفته و بايد به نماز بايستم. شايد قدري آرام شوم. سجاده را زير نور مهتاب كه از پنجره به درون اتاق تابيده، پهن مي كنم  و همان طور نشسته قامت مي بندم. الله اكبر را كه مي گويم حس مي كنم اين بار خدا را با تمام وجود و نه كمتر؛ صدا  زده ام و او هم، مهربانتر از هر بار پاسخم را داده است. به خود مي لرزم. چشمانم را مي بندم: « - الّرحمن الّرحيم...»

اشك گرم و داغ از چشمه ي چشمانم مي جوشد و فرو مي ريزد. پشت پلك هاي بسته ام تلألوي نورهاي سبز وسفيد و آبي، مي درخشد و نقطه هاي نوراني در همه جا پخش مي شود. حالا حضور خدا را چون هواي اطرافم احساس مي كنم. بعد از اسلام، ديگر طاقت نمي آورم و خود را روي سجاده مي اندازم.

مي خواهم لب به شكوه و گلايه باز كنم. مي خواهم از دلتنگي هايم بگويم. لب باز مي كنم. اما هيچ نمي گويم. شكوه و گلايه ... آن هم به خدا! آن هم براي از دست دادن كسي كه خودش او را در مسير زندگي ام قرار داد؟!  و حالا هم خود ، اراده به گرفتنش كرده؟ نه... جاي هيچ شكايتي نيست. اين هم امتحان خداست. آزموني سخت كه به تدبير، خود مرا در آن قرار داده و حتماً ظرفيت وجودي ام را براي چنين انتخابي صعب و دشوار، مناسب ديده است! كه او خود جميل است و هر چه از او از سر زند جميل...

چشم مي بندم و به روزهاي زيبا و پر خاطره ي قبل از اين فكر مي كنم:

ياسمن مثل يك چشمه ي پاك و زلال آسماني در زندگي ام جوشيد و اميد و شور و زندگي را به روح خسته ي من بازگرداند.

با ورود او به زندگي ام همه چيز تغيير كرد. خنده هايم رنگ گرفت. ذهن درهم و آشفته ام به آرامش رسيد و تلاش براي بودن و رسيدن به هدف در وجودم بيدار شد.

مادر هم با يك شور و حال تازه اي، حياط و ايوان را آب و جارو مي زد. آب حوض را هر روز عوض مي كرد و چند شاخه از گلهاي محمدي باغچه را درون گلدان روي ميز اتاق، مي گذاشت. پرده هاي خانه را عوض كرده بود و پرده هاي مخمل آبي نفتي جهيزيه اش را روي تمام  پنجره ها آويزان  كرده  بود. روبان  مشكي  دور قاب عكس آقاجون را  برداشته  بود. مي گفت شگون ندارد. عروس به خانه مي آوريم! خلاصه او هم با نشاط و شادماني به چابكي چندين سال قبلش، مي رفت و مي آمد و در تلاش و تكاپو بود و من هميشه، خنده را روي صورت چروكيده از گذر زمانش مي ديدم.

همه چيز خوب و عالي بود و زندگي با زيبايي هر چه تمام تر جريان داشت تا ديروز غروب كه آن خبر را از راديو شنيديم!

نواي ملكوتي و آسماني اذان از دورها بلند شد. در اين سكوت شبانگاهي چه لذتي دارد گوش دل سپردن به نوايي كه خدا را به عظمت ياد مي كند و دلهاي پريشان و ناآرام را به آرامشي ژرف و عميق فرا مي خواند.

سر از سجده بر مي دارم و به قرص كامل ماه كه حالا درست روبروي پنجره ي اتاقم، در دل آسمان نشسته، خيره مي شوم. چهره ي ياسمن روي صفحه ي سپيد ماه نقش مي بندد.

نه! من نمي توانم شاهد غصه خوردن و رنج كشيدن و عذاب او باشم. ياسمن هيچ تقصيري ندارد. او از ابتدا هم عزم جزمي داشت تا مُهر بي وفايي بر پيشاني اش نزنند و وفادار به همسر شهيدش به صحنه ي محشر قدم بگذارد. اين من بودم كه ناگهان به زندگي آرام و بي دغدغه ي او وارد شدم و درياي سينه اش را متلاطم كردم و مسير زندگي اش را به نفع خودم تغيير دادم.

او چقدر پافشاري كرد و من چقدر سماجت! او چقدر مخالفت كرد و من چقدر سر سختي! و آخر اين من بودم كه به خواسته ام رسيدم.

خواسته اي كه با تمام وجود طالب آن شده بودم، بي خبر از امتحان الهي كه در پس پرده بود!

و حالا پرده كنار رفته بود و من در يكي از سخت ترين امتحانات زندگي ام قرار گرفته بودم.

صداي دلنشين محمود در گوش جانم پيچيد و طنين انداز شد:

« خدا هميشه بنده شو با گرفتن بهترين كسي كه دوستش داره و بهش عشق مي ورزه، امتحان مي كنه تا ببينه اين گره ي محبت با يه تلنگر پاره مي شه يا نه ... محكمتر مي شه!...»

عصر روي ايوان نشسته بودم و راديو داشت اسامي اسراي آزاده را اعلام مي كرد كه ... ناگهان با شنيدن نامي آشنا، بر جا خشكم زد:

« - برادر جانباز سيد مرتضي سجادي مرندي!»

تشت آب از دست مادر رها شد و روي زمين افتاد و صدايش چون غرش ابرهاي تيره ي زمستاني در تمام وجودم نعره كشيد. روي ايوان افتاده بودم كه ياد خواب شب گذشته ام افتادم كه كسي با ياسمن مي رفت و آن كس من نبودم. وحشت زده از خواب پريده بودم و صدقه اي كنار گذاشته بودم...

تمام غروب فكر مي كردم شايد اشتباه كرده باشم. شايد كس ديگري بوده باشد... شايد... ولي نه! وقتي شب چادر سياه و پولكي خود را بر سر شهر كشيد و مثل  هر روز، از تلفن ياسمن خبري نشد؛ فهميدم اشتباه نكرده ام!

خوب مي دانم از غروب تا اين سپيده ي صبح كه بيدارم و آشفته و سرگردان ميان عقل و دلم مانده ام، ياسمن هم هزاران برابر بيشتر از من درد كشيده است. رشته ي محبت من و او چقدر محكم باشد، باز رشته اي قديمي تر از آن وجود دارد. هميشه اولين طلوع محبت در دل آدم مي نشيند و ماندگار مي شود و بعد از آن، تمام محبت ها و عشق ها؛ اگر هم بيايند، از ته دل نخواهند بود.

همان طور، ياسمن براي من، اولين سپيده ي محبّتي بود كه در آسمان زندگي ام سر زد و ديگر هر گز كسي نمي تواند جاي او را براي من پُر كند، براي او هم اولين طلوع محبت، پيوند با مرتضي بوده است!

و من حق ندارم و نمي توانم كه ياسمن را بيشتر از اين عذاب بدهم. بايد تصميمي را كه در تمام طول ساعات ظلماني شب، ميان عقل و دل درد ديده ام در كشمش بود؛ اجرا كنم. عقل و دل آدمي، در بيشتر اوقات زندگي، در دو قطب متضاد يكديگر قرار مي گيرند و هر يك با آخرين توان و قدرت خويش، ما را به سمت خود مي كشند و در اين ميان، اين ايمان و وجدان است كه بايد قاضي اين دوكفّه ي نابرابر باشد!

صبح قبل از آنكه ياسمن را ببينم، قبل از آنكه نگاه مضطرب و چشمان اشكبارش آبم كند و ببينم كه در اين يك شب به اندازه ي قرن ها شكسته شده به محضر مي روم  و بعد از آن... ديگر ياسمن هيچ تعلّقي به من نخواهد داشت...

سر فرو مي آورم و حلقه ي سپيدي را كه روي دومين انگشت دست چپم نشسته است، با دستي لرزان بيرون مي آورم. لحظه اي آن را مقابل چشمانم مي گيرم. حلقه پشت پرده ي حرير اشك موج بر مي دارد و ناپديد مي شود. بعد آن را كنار مُهر، روي سجاده مي گذارم و زير لب به نجوا مي گويم:

« - خداي خوبم... اينم اون امانتي كه به من سپرده بودي...»

بغضي غريبانه گلويم را مي سوزاند و سينه ام را مي لرزاند. به سجده مي افتم و اين بار با تمام وجود گريه مي كنم و اشك ، تمام دلتنگي هاي دلم را مي شويد و پاك مي كند...

منبع:تبیان